Preface — Precious Stones Amidst Oblivion

Nothing dies when the shape of its spirit is given to granite, to sandstone, to canvas, to paper, when it is able to hew its impression on a substance other than itself, on stone, bronze, wood, the memory of generations, the paper that is rewritten, the book that is imprinted and transmits from century to century the heroic voice and the hymns assumed the immortality that will last as long as the forms in which our world has survived, allowing us to define it and to define with them our own self.

Elie Faure, History of Art

In our trackless and frequently tumultuous world, sometimes bright, more often wounded, the act of creation, should we allow it to awake from our oblivion, acts by unseating our entrenched Ego.

Its effect springs from a cry for self-expression and connection, and at the same time from a paradoxically deafening silence, which is ever-present, one way or another.

There are people that never experience it. Others gaze at it from afar with terror and turn their backs to it. Many, though, seize it and then diamonds are formed—who knows where they come from—whose radiance throws its blissful light in the deepest reaches of their souls. Alleviating, for a while, the fear of death, does not grant immortality, but flowers are born, which with their fragrance touch wounds and turn them into shards, so that new foundations may form.

The act of creation obviously takes place in a timeless realm, where, yes, immortality is granted for a little while and miracles are real.

Driven by my own personal anguish when faced with a period fallow, devoid of creativity, and desiring nothing more than to comprehend this elusive, chaotic, and inexplicable phenomenon, creativity’s potential, I studied the books of creators, philosophers, researchers, those who left their mark on the world, whose work continues to comfort us and enchant us all during this time of great upheaval and transformation in art, self-expression, and communication, in the spent romanticism and the decline of love.

I allowed myself to travel with the mind and to create imaginary meetings with creators who have inspired me, with whom I am in dialogue anyway: Charles Bukowski, Oscar Wilde, Johann Sebastian Bach, Amadeus Mozart, and others. These conversations are entirely true, since they reveal the reality that these creators themselves, along with their chroniclers, put down on paper, discussing creativity, art, inspiration, and freedom.

The act of creation isn’t a privilege reserved for artists, it belongs to every one of us and has to do with the way we act in our everyday lives no matter what we do, if we do it with love.

These notes focus also on the importance of “play” and everything else that is included in this activity—as the pinnacle of creativity, as a way of life—which, as we grow older, is suppressed by a social and educational system which, implicitly, forces a child to adopt ideas based on reason, not on the needs of its own heart.

Preface — Exploring a Mysterious World

The world of prostitution. Murky. More often still, it is dark and mysterious. Inexhaustible and turbulent. A setting which is quite sincere in its own lies.

What does a man look for in a prostitute? What drives a woman to sell her body for sex? What do they have in common? What are the beginnings of the history of prostitution?

After five years of research and on-site reporting, aided by the works of historians and masters of literature, my goal was to enter the “inner sanctum” of prostitutes and their clients. This book does not touch upon the subjects of trafficking, neither that of addicted women who resort to prostitution.

I first thought about writing this book in February 2013 along with my friend Elena Navrozidou, a visual artist, whose work sketches out the woman of love, Aphrodite, Ishtar, but also the woman of the baroque period as well as the women doing sex work today.

We wanted to marry art with research, so we dared to start our long and arduous journey in the world of prostitution by investing the necessary time in order to form a fundamental and comprehensive picture.

With the help of Tina, a Romanian prostitute and a key figure in the book, we are trying to look as lucidly as possible behind the “red curtain” of the brothel as well as that of the soul, both of the client’s and the prostitute’s. I am looking for them both. Their impassable landscape. I want to go down deep, under the surface. Beyond the obvious. Behind every word and gaze.

A prostitute and a man. In a shared space—the bed—each bringing their own differences. In essence, though, maybe through this purchased embrace they both find some relief from the onslaught of their own demons and obsessions. Of their fears and insecurities. Whatever the case, even the most morbid love is looking for a way to manifest itself. The fantasies desire to be realized. Lusts touch upon madness and also heal it. And sorrow, as an epilogue, crowns the subjugated needs and weaknesses of the robust and socially respectable.

All that is forbidden is allowed in the brothel. In the studio. In the bordello. There is sincerity in the notional setting of prostitution, while at the same time many sexual taboos and inhibitions are suppressed on the beds of many couples. What do men have to say on the subject? What are they asking from their partner that they are not getting? Or is it that some of them don’t even dare to ask?

What does contemporary psychoanalytic theory and social anthropology have to say about prostitution and sexuality? About the power of sexual lust and, conversely, about the war that religion wages against it?

The violence and nocturnal journeys in the whoreworlds of past and present are revealed both by reportage as well by the works of enlightened minds, contemporary as well as historical.

This book, My Beloved Bordello, the “Slaves” of the Temple doesn’t stop at contemporary times. It examines the history of prostitution—the sacred brothels, the haiteras of Ancient Greece, Egypt, and Mesopotamia—and every other culture they flourished in. Also, the book delves into the murky depths of contemporary sex for sale to find something of the old whorish lyricism by comparing then and now, it dives into the texts of restless spirits, the writers and the poets, who were in love with the mystical demimonde of their own time.

In love with the mysterious and idealized, for them, woman prostitute...

Preface

We began this journey on our own initiative and, with the advantage of being women, dared to break through the barriers of Muslim society in Thrace. In this way, we managed to gain the minority’s trust and come to know its tightly sealed world.

With inexhaustible patience and persistence, for two years (2008–2010), and equipped with our journalistic experience of Islamic culture, we entered Muslim homes and became participants in their lives. We lived with them and shared their anxieties and dreams. We encountered the contradictory reality of the minorities: Pomaks, people of Turkish origin, and Roma. We also discovered another minority, almost entirely unknown to the wider public: Sudanese Africans, whose ancestors came to our country as slaves during Ottoman rule.

We photographed contemporary Muslim women in personal moments; children and young people at school and at leisure; and work in tobacco, an occupation moving toward its decline. We managed to obtain a months-long permit from the Ministry of Education to enter minority schools. There we encountered serious problems in education—the source of many of this society’s problems. We listened to Muslim Greek citizens reveal the pressing issues affecting their social and political lives.

Our aim, through this photographic volume based on journalistic research, is to present to the rest of Greece the unknown world of Greek Thrace: a beautiful part of the country about which there is ignorance and indifference. No comparable undertaking has been carried out to date, and it is absent from Greek bibliography.

The research for this book was extensive, but because of limited space it was not possible to include all the people and issues concerning the minorities of Thrace. May it serve as a starting point for further engagement with the subject…

Elena Moschidi – Pepi Loulakaki

Preface

Many times friends have asked me to describe how I organized a report and what story lies behind it. Above all, how all this can be achieved through independent journalism—freelancing. Their curiosity is justified, since the “making of” of a story is rarely published; only the result, the final report, reaches the reader. Until recently, freelancing was a largely unfamiliar term in Greece, unlike abroad. The reasons are varied.

At the same time, I often find myself confronted with people who, through lack of knowledge, mythologize the reporter’s profession and surround it with awe—war correspondents excluded, because of the great danger inherent in their role. When I hear, “You’re lucky. You travel and get to know the world…” or “You have fun working and you get paid for it…”, I always find myself responding in the same way: inwardly, with a long, tight smile and a nervous flutter of the eyelids…

Yes, but. Because the real story—the backstage story behind a published piece—is a very long way from the impression and image a reader has. Reporting for the printed press, as for all media, is hard work and, in Greece, poorly paid as well. When it comes to independent journalism, matters become even more complicated.

Freelancing was once practised by choice and by a very small number of journalists (we are not referring to photojournalists). Today, unfortunately, it is often practised out of necessity because of the country’s severe economic hardship, particularly in the press. The reporting process for an independent journalist, from the conception and birth of an idea to its execution and publication, is therefore often a difficult course filled with reefs and obstacles.

In the name of the positive rewards of the work, the security and stability of permanent employment are sacrificed, while the hardship of repeated travel and its difficulties are chosen instead. Among the rewards are the freelancer’s encounter with cultures and foreign ways of life, the experience and adventure of an assignment, the relationship with each photographer, and, most importantly, the reporter’s freedom to pursue the stories they believe in and to reject—when they are proposed—stories that conflict with their principles.

The purpose of this book is, indirectly, to act as a lifeline for young people in the media at a time when they are being called upon to seek new paths and means of expression and to learn, willingly or not, to function as freelancers. It is a role in which, to work creatively and productively, one needs the appropriate background, knowledge and considerable courage. The book also informs readers and answers questions about how a story is produced, since they usually know only its final result: the published article, not the backstage work.

For this book I selected ten reporting assignments distinguished by the timelessness of their subject matter—they remain topical and widely discussed to this day—while also revealing the adventure of the journey and the adventure of their own production.

Elena Moschidi

Πρόλογος — Πολύτιμοι λίθοι μέσα στη λήθη

Πολύτιμοι λίθοι μέσα στη λήθη

Μέσα στον άβατο και συνήθως θορυβώδη, κάποτε φωτεινό, συχνότερα τραυματισμένο κόσμο μας, η πράξη της δημιουργίας, εφόσον της επιτρέψουμε μέσα από τη λήθη μας να αφυπνιστεί, δρα αποκαθηλώνοντας το περιχαρακωμένο μας «Εγώ».

Η δράση της πηγάζει μέσα από μια κραυγή για έκφραση και επικοινωνία, και συνάμα μέσα από μια παράξενα εκκωφαντική σιωπή, που βρίσκεται πάντα εκεί, έτσι κι αλλιώς.

Κάποιοι δεν τη γνωρίζουν ποτέ. Άλλοι την ατενίζουν από μακριά με τρόμο και της γυρνούν την πλάτη. Αρκετοί, όμως, την αρπάζουν και τότε διαμάντια γεννιούνται –άγνωστο από πού−, η λάμψη των οποίων ρίχνει ευδαίμον φως μέσα στις ψυχές τους. Γαληνεύοντας προς στιγμήν τον τρόμο του θανάτου, η αθανασία μπορεί να μην κερδίζεται, γεννιούνται όμως άνθη, που με τα αρώματά τους αγγίζουν τραύματα και τα μετατρέπουν σε θραύσματα, για να αναγεννηθούν νέα θεμέλια.

Η πράξη της δημιουργίας προφανώς διαδραματίζεται μέσα σε ένα άχρονο πεδίο, όπου, ναι, η αθανασία εξασφαλίζεται για λίγο και τα θαύματα είναι γεγονός.

Με κίνητρο την προσωπική μου αγωνία μπροστά στο κενό μιας περιόδου στείρας από δημιουργικές πράξεις και θέλοντας να κατανοήσω αυτό το άπιαστο, χαώδες και ανεξήγητο φαινόμενο του δυναμικού της δημιουργικότητας, μελέτησα τη βιβλιογραφία δημιουργών, φιλοσόφων, ερευνητών, που άφησαν το αποτύπωμα τους σ’ αυτόν τον κόσμο, των οποίων το έργο συνεχίζει αενάως να θεραπεύει και να μαγεύει όλους εμάς σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών και μεταμορφώσεων στις τέχνες, στην έκφραση και στην επικοινωνία, στον εξαντλημένο ρομαντισμό και στην παρακμή του έρωτα.

Αφέθηκα να ταξιδέψω νοερά και να δημιουργήσω φανταστικές συναντήσεις με δημιουργούς που με εμπνέουν, με τους οποίους έτσι κι αλλιώς «συνομιλώ»: Τσαρλς Μπουκόφσκι, Όσκαρ Ουάιλντ, Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Αμαντέους Μότσαρντ και άλλοι. Οι διάλογοι, πέρα για πέρα αληθινοί, εφόσον αποκαλύπτουν την πραγματικότητα των όσων οι ίδιοι οι δημιουργοί και οι ιστορικοί τους αποτύπωσαν στο χαρτί, πάνω σε ζητήματα δημιουργικότητας, τέχνης, έμπνευσης και ελευθερίας.

Η πράξη της δημιουργίας δεν αποτελεί προνόμιο και αποκλειστικότητα των καλλιτεχνών, ανήκει σε όλους μας και αφορά τον τρόπο με τον οποίο δρούμε μέσα στην καθημερινότητά μας με οτιδήποτε καταπιανόμαστε, εφόσον το πραγματώνουμε με αγάπη.

Οι σημειώσεις μου επικεντρώνονται και στη σημασία του «παίζειν» και όλα όσα συνυπάρχουν μέσα σε αυτή την ενέργεια −ως μέγιστη πράξη δημιουργικότητας, ως τρόπος ζωής− όπου μεγαλώνοντας, καταστέλλεται από ένα κοινωνικό και εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς, εμμέσως, επιβάλλει στο παιδί να υιοθετήσει πρότυπα ιδεών με γνώμονα τη λογική και λιγότερο τις ανάγκες της καρδιάς του.

Πρόλογος — Εξερευνώντας έναν μυστηριώδη κόσμο

Εξερευνώντας έναν μυστηριώδη κόσμο

Ο κόσμος της πορνείας. Θολός. Ακόμη συχνότερα, σκοτεινός και μυστηριώδης. Ανεξάντλητος και ταραχώδης. Ένα σκηνικό που είναι αρκετά ειλικρινές μέσα στα ίδια του τα ψέματα.

Τι αναζητά ένας άνδρας σε μια πόρνη; Τι ωθεί μια γυναίκα να πουλήσει το σώμα της για σεξ; Τι κοινό έχουν; Ποιες είναι οι απαρχές της ιστορίας της πορνείας;

Ύστερα από πέντε χρόνια έρευνας και επιτόπιου ρεπορτάζ, με τη βοήθεια έργων ιστορικών και μεγάλων μορφών της λογοτεχνίας, στόχος μου ήταν να μπω στο «άδυτο» των εκδιδόμενων γυναικών και των πελατών τους. Το βιβλίο αυτό δεν πραγματεύεται το trafficking ούτε τις εξαρτημένες γυναίκες που καταφεύγουν στην πορνεία.

Η ιδέα να γράψω αυτό το βιβλίο γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 2013 μαζί με τη φίλη μου Έλενα Ναβροζίδου, εικαστικό, της οποίας το έργο σκιαγραφεί τη γυναίκα του έρωτα, την Αφροδίτη, την Ιστάρ, αλλά και τη γυναίκα της μπαρόκ περιόδου καθώς και τις γυναίκες που εργάζονται σήμερα στο σεξ.

Θέλαμε να παντρέψουμε την τέχνη με την έρευνα, κι έτσι τολμήσαμε να ξεκινήσουμε το μακρύ και επίπονο ταξίδι μας στον κόσμο της πορνείας, επενδύοντας τον απαραίτητο χρόνο ώστε να σχηματίσουμε μια θεμελιωμένη και ολοκληρωμένη εικόνα.

Με τη βοήθεια της Τίνας, μιας Ρουμάνας πόρνης και κεντρικού προσώπου του βιβλίου, προσπαθούμε να κοιτάξουμε όσο πιο καθαρά γίνεται πίσω από την «κόκκινη κουρτίνα» του οίκου ανοχής, αλλά και της ψυχής, τόσο του πελάτη όσο και της πόρνης. Αναζητώ και τους δύο. Το απροσπέλαστο τοπίο τους. Θέλω να κατέβω βαθιά, κάτω από την επιφάνεια. Πέρα από το προφανές. Πίσω από κάθε λέξη και βλέμμα.

Μια πόρνη κι ένας άνδρας. Σε έναν κοινό χώρο —το κρεβάτι— ο καθένας φέρνοντας τις δικές του διαφορές. Στην ουσία, όμως, ίσως μέσα από αυτή την αγορασμένη αγκαλιά βρίσκουν και οι δύο κάποια ανακούφιση από την επίθεση των δικών τους δαιμόνων και εμμονών. Από τους φόβους και τις ανασφάλειές τους. Όπως κι αν έχει, ακόμη και ο πιο νοσηρός έρωτας αναζητά τρόπο να εκδηλωθεί. Οι φαντασιώσεις επιθυμούν να πραγματοποιηθούν. Οι πόθοι αγγίζουν την τρέλα και συγχρόνως τη θεραπεύουν. Και η θλίψη, ως επίλογος, στεφανώνει τις υποταγμένες ανάγκες και αδυναμίες των ισχυρών και κοινωνικά ευυπόληπτων.

Ό,τι απαγορεύεται επιτρέπεται στον οίκο ανοχής. Στο στούντιο. Στο μπορντέλο. Υπάρχει ειλικρίνεια στο νοητό σκηνικό της πορνείας, ενώ την ίδια στιγμή πολλά σεξουαλικά ταμπού και αναστολές καταπιέζονται στα κρεβάτια πολλών ζευγαριών. Τι έχουν να πουν οι άνδρες γι’ αυτό; Τι ζητούν από τη σύντροφό τους και δεν το παίρνουν; Ή μήπως κάποιοι δεν τολμούν καν να το ζητήσουν;

Τι έχει να πει η σύγχρονη ψυχαναλυτική θεωρία και η κοινωνική ανθρωπολογία για την πορνεία και τη σεξουαλικότητα; Για τη δύναμη της σεξουαλικής επιθυμίας και, αντίστροφα, για τον πόλεμο που διεξάγει εναντίον της η θρησκεία;

Η βία και οι νυχτερινές διαδρομές στους κόσμους της πορνείας, του παρελθόντος και του παρόντος, αποκαλύπτονται τόσο μέσα από το ρεπορτάζ όσο και μέσα από τα έργα φωτισμένων πνευμάτων, σύγχρονων και ιστορικών.

Το βιβλίο Αγαπημένο μου Μπορντέλο, οι «Δούλες» του Ιερού δεν σταματά στη σύγχρονη εποχή. Εξετάζει την ιστορία της πορνείας —τα ιερά πορνεία, τις εταίρες της Αρχαίας Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Μεσοποταμίας— και κάθε άλλο πολιτισμό όπου άνθησαν. Παράλληλα, βυθίζεται στα θολά βάθη του σύγχρονου αγοραίου σεξ, αναζητώντας κάτι από τον παλιό λυρισμό της πορνείας μέσα από τη σύγκριση του τότε με το τώρα, και εισχωρεί στα κείμενα ανήσυχων πνευμάτων, συγγραφέων και ποιητών, που ερωτεύτηκαν το μυστικιστικό ημίφως του δικού τους καιρού.

Ερωτευμένοι με τη μυστηριώδη και εξιδανικευμένη, γι’ αυτούς, γυναίκα πόρνη…

Πρόλογος

Ξεκινήσαμε αυτό το οδοιπορικό με δική μας πρωτοβουλία, και με το πλεονέκτημα ότι είμαστε γυναίκες τολμήσαμε να σπάσουμε το άβατο της μουσουλμανικής κοινωνίας της Θράκης. Έτσι, καταφέραμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη της μειονότητας και να γνωρίσουμε τον επτασφράγιστο κόσμο της. Με ανεξάντλητη υπομονή και επιμονή, επί δύο χρόνια (2008-2010) και με εφόδιο τη δημοσιογραφική μας εμπειρία σχετικά με την ισλαμική κουλτούρα, μπήκαμε στα σπιτικά των μουσουλμάνων και γίναμε κοινωνοί της ζωής τους. Ζήσαμε μαζί τους, μοιραστήκαμε τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Γνωρίσαμε την αντιφατική πραγματικότητα των μειονοτήτων: Πομάκων, τουρκογενών, Ρομά. Ανακαλύψαμε ακόμα μια μειονότητα, εντελώς άγνωστη στυον πολύ κόσμο, εκείνη των Σουδανών Αφρικανών, των οποίων οι πρόγονοι ήρθαν ως σκλάβοι στη χώρα μας επί οθωμανικής κυριαρχίας. Φωτογραφίσαμε τη σύγχρονη μουσουλμάνα γυναίκα σε προσωπικές στιγμές. Τα παιδιά και τους νέους στο σχολείο και στη διασκέδασή τους. Τη δουλειά στα καπνά-μια εργασία που οδεύει προς τη δύση της. Καταφέραμε να μας χορηγηθεί πολύμηνη άδεια από το Υπουργείο Παιδείας για να μπούμε στα μειονοτικά σχολεία. Εκεί γνωρίσαμε τα σοβαρά προβλήματα στην εκπαίδευση-πηγή των προβλημάτων της κοινωνίας αυτής. Ακούσαμε τους μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες να μας αποκαλύπτουν τα καυτά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνικοπολιτική τους ζωή. Σκοπός μια είναι, μέσα από αυτό το φωτογραφικό λεύκωμα που βασίζεται στη δημοσιογραφική έρευνα, να παρουσιάσουμε στην υπόλοιπη Ελλάδα τον άγνωστο κόσμο της ελληνικής Θράκης. Ένα όμορφο κομμάτι γης, για το οποίο υπάρχουν άγνοια και αδιαφορία. Ανάλογο εγχείρημα δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα και απουσιάζει από την ελληνική βιβλιογραφία. Η έρευνα για το βιβλίο αυτό ήταν εκτενής, όμως λόγω περιορισμένου χώρου δεν ήταν εφικτό να συμπεριληφθούν όλα τα πρόσωπα και τα ζητήματα που απασχολούν τις μειονότητες της Θράκης. Ας αποτελέσει την αφετηρία για περαιτέρω ενασχόληση με το θέμα… Έλενα Μοσχίδη-Πέπη Λουλακάκη

Πρόλογος

Δεν είναι λίγες οι φορές που μου έχει ζητηθεί από φίλους να διηγηθώ πως οργάνωσα ένα ρεπορτάζ και ποια είναι η ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό. Προπάντων, πως μπορούν να επιτευχθούν αυτά μέσω της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας (το freelancing). Και δεν έχουν άδικο γι αυτή τους την περιέργεια, εφόσον δεν συνηθίζεται να δημοσιεύεται το “making of” ενός θέματος, παρά μονάχα το αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο από το τελικό ρεπορτάζ. Όσον αφορά το freelancing, μέχρι πρότινος, επρόκειτο για όρο άγνωστο στην Ελλάδα, καθόλου διαδεδομένο σε αντίθεση με το εξωτερικό. Οι λόγοι ποικίλλουν. Παράλληλα, ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που έρχομαι «αντιμέτωπη» με κάποιους, καθώς από άγνοια μυθοποιούν και στολίζουν με δέος το επάγγελμα του ρεπόρτερ (εξαιρώντας τους πολεμικούς ανταποκριτές, εξαιτίας της μεγάλης επικινδυνότητας που φέρει ο ρόλος τους). Στο άκουσμα: «Είσαι τυχερή. Ταξιδεύεις και γνωρίζεις τον κόσμο…», «Διασκεδάζεις δουλεύοντας και αμείβεσαι γι αυτό…» (!), βρίσκομαι πάντα στην ίδια θέση: να απαντώ νοηματικά, με ένα σφιχτό μακρύ χαμόγελο και με ένα νευρικό πετάρισμα των βλεφάρων… Ναι μεν, αλλά, λοιπόν. Γιατί η πραγματική ιστορία, εκείνη του παρασκηνίου, πίσω από ένα δημοσίευμα δηλαδή, απέχει παρασάγγας από την εντύπωση και την εικόνα που έχει ένας αναγνώστης. Το ρεπορτάζ στον έντυπο τύπο, όπως και σε όλα τα ΜΜΕ φυσικά, είναι μια σκληρή δουλειά, και στην Ελλάδα, επιπλέον, κακώς αμειβόμενη. Και όταν πρόκειται για την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο. Κάποτε το freelancing ασκούνταν κατ’ επιλογή και από έναν ιδιαίτερα μικρό αριθμό δημοσιογράφων (δεν αναφερόμαστε στους φωτορεπόρτερ). Όμως, δυστυχώς σήμερα, ασκείται καταναγκαστικά λόγω της μεγάλης οικονομικής δυσπραγίας στη χώρα μας, και ειδικότερα στον Τύπο. Συνεπώς, η διαδικασία του ρεπορτάζ από έναν ανεξάρτητο δημοσιογράφο, ξεκινώντας από τη σύλληψη και τη γέννηση της ιδέας μέχρι την εκτέλεσή και την προβολή, είναι μία πορεία συχνά δύσβατη με υφάλους και σκοπέλους. Εις το όνομα των θετικών απολαβών της δουλειάς, θυσιάζεται η σιγουριά και η σταθερότητα της μονιμότητας και επιλέγονται η ταλαιπωρία των αλλεπάλληλων μετακινήσεων με τις δυσκολίες της. Μερικές από αυτές είναι: η γνωριμία του δημοσιογράφου-freelancer με πολιτισμούς και ξένες κουλτούρες, η εμπειρία του και η περιπέτεια της αποστολής, η σχέση του με τον εκάστοτε φωτογράφο, και το κυριότερο, η ελευθερία του ρεπόρτερ να κυνηγάει τα θέματα που πιστεύει και να απορρίπτει – όταν του προτείνονται-θέματα που έρχονται σε αντίθεση με τις αρχές του. Σκοπός του βιβλίου αυτού είναι να λειτουργήσει, έμμεσα, ναυαγοσωστικά για τους νέους των ΜΜΕ, σε μια εποχή όπου καλούνται να αναζητήσουν καινούργιους δρόμους και μέσα έκφρασης, καθώς και να μάθουν να λειτουργούν, θέλοντας ή μη, ως freelancers. Έναν ρόλο, όπου για να μπορέσει κάποιος να αποδώσει δημιουργικά και παραγωγικά, απαιτείται το κατάλληλο υπόβαθρο, οι γνώσεις και αρκετό κουράγιο. Επιπλέον, το βιβλίο κατατοπίζει και λύνει ερωτηματικά σε αναγνώστες για το πως δουλεύεται ένα θέμα, καθώς μονάχα το αποτέλεσμά του καταλήγουν να γνωρίσουν. Το δημοσιευμένο άρθρο, δηλαδή, και όχι το παρασκήνιο της δουλειάς. Επέλεξα γι αυτό το βιβλίο δέκα ρεπορτάζ αποστολών που διακρίνονται για τη θεματική του διαχρονικότητα-είναι επίκαιρα και πολυσυζητημένα μέχρι τις μέρες μας-ενώ παράλληλα καταδεικνύουν την περιπέτεια του οδοιπορικού, όπως επίσης και την περιπέτεια της ίδιας τους της παραγωγής.